ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ GHILLIE SUIT

[paliou]

Πρίν μερικές μέρες ανέβασα μια αγγελία για χάρισμα ενος ghillie. Η ανταπόκριση που είχε ήταν πολύ μεγαλύτερη από την αναμενόμενη,  καθώς για να είμαι ειλικρινής δεν πίστευα οτι οι εχοντες την μουρλαμάρα του σνάιπερ είμαστε τόσοι πολλοί. Αρκετά παιδιά επίσης μου ζήτησαν οδηγιες για την κατασκευη της συγκεκριμενης στολης. Εκατσα λοιπον και εγραψα ενα κειμενο με οδηγιες και το εστειλα σε οσους το ζητησαν. Μετα το "χτενισα", εβαλα και κάποια πραγματα ακομα, θυμηθηκα κατι που ελειπε, συμπλήρωσα και καποια tip που μου ειχαν διαφυγει και τελικά εφτασαν οι οδηγίες να ειναι ενα δοκίμιο κοντα στις 2.000 λέξεις.
Σκεφτηκα λοιπον οτι αφου το εγραψα γιατι να μην το ανεβασω για να παρει ιδεες ο καθε ενδιαφερομενος συμπαικτης.
Καλό κουράγιο.
Για την κατασκευή ενός ghillie το πρώτο βήμα είναι να αποφασίσεις τον ρόλο και το παιχνίδι που θα κάνεις. Άλλο θα φτιάξεις αν είσαι ακροβολιστής ενταγμένος σε μια ομάδα με υψηλή κινητικότητα, στην οποία θα προσφέρεις βολές ακριβείας σε μεγαλύτερο βεληνεκές και άλλο αν επιλέξεις τον ρόλο του μοναχικού σναιπερ που θα κινείται κυρίως με ερπην, θα εκτελεί βολές μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού και θα  προσφέρει στην ομάδα του έγκαιρη προειδοποίηση και πληροφόρηση μέσω του ρόλου του ανιχνευτή.
Ας μιλήσουμε για την κλασική στολή σναιπερ.
Ξεκινάμε με το δίχτυ. Όσοι μένουν κοντά στην θάλασσα θα βρουν εύκολα σε ψαρολίμανα παρατημένα παλιά δίχτυα. Κόψτε μερικά κομμάτια – προσοχή ΟΧΙ από δίχτυα που χρησιμοποιούν ψαράδες για να βγάλουν το ψωμί τους – και αν δεν είναι καφέ ή πρασινωπά τότε βάψτε τα. (Το πώς θα το πούμε παρακάτω). Όσοι δεν έχετε αυτή την δυνατότητα απευθυνθείτε σε μαγαζιά με ειδή κήπου, σε εταιρείες που πουλάνε είδη για παιδότοπους ή τέλος δοκιμάστε σε μαγαζιά με υφάσματα όπου θα ζητήσετε κάτι με πολύ χαλαρή πλέξη. Κάπου θα σας κάτσει.
Τα επόμενο βήμα είναι το υλικό που θα βάλουμε πάνω στο δίχτυ.
Βασική αρχή είναι πως ότι και να έχει πάνω της μια τέτοια στολή πρέπει να συμπληρώνεται από φυσική βλάστηση της περιοχής όπου παίζουμε.
Ένα κλασικό λάθος στους  αιρσόφτ – σνάιπερ, είναι η χρήση λωρίδων υφάσματος ή λινάτσας για την στολή. Μέγα λάθος διότι ναι μεν η συγκεκριμένη μέθοδος χρησιμοποιείται συχνά από κανονικούς σναϊπερ αλλά με την λογική ότι διασπά την σιλουέτα και όχι ότι προσφέρει οπτική απόκρυψη. Οι σναιπερ στον στρατό εμπλέκονται σε αποστάσεις εκατοντάδων μέτρων – στο αιρσοφτ τα 70 μέτρα θεωρούνται τεράστια απόσταση και τα 50 μεγάλη. Έτσι οι δίκες μας στολές πρέπει εκ των πραγμάτων να  δίνουν έμφαση στην απόκρυψη καθώς στα 50 – 60 μ. ποιος την γαμει την  διάσπαση της σιλουέτας;
Ιδανικό υλικό για τον ρολό αυτό είναι η λινάτσα http://www.public-domain-image.com/backgrounds/slides/jute-pattern-background.html
Βρίσκεται εύκολα σε χρωματοπωλεία, είναι φτηνή και ακόμα και στο φυσικό της χρώμα (μπεζ) αποτελεί ένα αποτελεσματικό ουδέτερο υπόβαθρο στο όποιο αν προστεθεί φυσική βλάστηση κάνει την δουλειά της, δηλαδή να σε κρύβει.
Το μειονέκτημα είναι ότι απαιτείται υπομονή και χρόνος προκειμένου με το χερι να βγαλουμε τις κλωστες μια – μια και να μετατρέψουμε το ύφασμα σε ...αυτό: http://www.tacticalconcealment.com/pd_moss.cfm
Σε μερικά μαγαζιά με σπάγκους και υλικά συσκευασίας πουλιέται σε καρούλια αλλά το κόστος ανεβαίνει όποτε ο καθένας κάνει την επιλογή του.
Και περνάμε στο 3ο βήμα που είναι ο χρωματισμός των υλικών μας.
Τα υφάσματα και η λινάτσα κανονικά βάφονται με ειδικές βαφές  Dylon  αλλά προσωπικά τα θεωρώ πολυτέλεια. Συνήθως χρησιμοποιώ απλό ακρυλικό χρώμα που έχουν όλα τα χρωματοπωλεία, είναι πάμφθηνο, και βγαίνει σε χιλιάδες αποχρώσεις. Επιπλέον μπορείς να κάνεις μίξεις και να φτιάχνεις δίκες σου αποχρώσεις. Μειονέκτημα των ακρυλικών είναι ότι στολές βαμμένες με τα συγκεκριμένα χρώματα λάμπουν σαν φάροι σε υπέρυθρες και NVG. Η απίστευτη σπανιότητα νυχτερινών παιχνιδιών με ρολό σναιπερ που θα φορά ghillie μάλλον κάνουν το πρόβλημα θεωρητικό.
Πώς τα βάφουμε ρε φιλαράκι;
Αφού έχουμε καθαρίσει την λινάτσα και - μετά από άπειρα μπινελίκια - την έχουμε μετατρέψει σε τεράστια μάτσα και την έχουμε κόψει σε μήκη από 30 έως 70εκ , την χωρίζουμε σε μικρότερα ματσάκια. Σε μια λεκάνη - που δεν πολυχρειαζομαστε γιατί θα αχρηστευτεί από αυτή την χρήση - ρίχνουμε λίγο χρώμα, πολύ νερό για να το αραιώσουμε και αφού το ανακατέψουμε, βουτάμε μέσα τα ματσάκια. Τα αφήνουμε λίγα δευτερόλεπτα και μετά τα βγάζουμε και τα στύβουμε. Το επαναλαμβάνουμε με τα διάφορα χρώματα που έχουμε αποφασίσει να χρησιμοποιήσουμε και αφού τα χωρίσουμε σε πιο μικρά ματσάκια τα αφήνουμε να στεγνώσουν για περίπου 24 ώρες. Αφού στεγνώσουν παίρνουμε τα ματσάκια που τώρα θα μοιάζουν με ξύλα από το ξεραμένο χρώμα και αν θέλουμε τα τρίβουμε με τα χεριά μας για να μαλακώσουν πριν τα ξεχωρίσουμε σε κλώστες. Σκληρή, βρώμικη και  απίστευτα βαρετή δουλεία αλλά το αποτέλεσμα σε δικαιώνει. Αν πάλι δεν έχουμε την υπομονή ή τον χρόνο, απλά τα χωρίζουμε σε κλώστες (επίσης βαρετή δουλειά) και τα αφήνουμε στην άκρη. 
Σε ένα ουδέτερο τόνο πρασίνου, καφέ ή μπεζ βάφουμε και το δίχτυ μας με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή εμβάπτση - στύψιμο – στέγνωμα - τρίψιμο.
Στην συνέχεια βρίσκουμε κάνα δύο παλιά ανοιχτόχρωμα πουκάμισα που είναι για πέταμα ή κάποιο παλιό φθαρμένο σεντόνι (δεν υπάρχει μανά και σύζυγος που να μην έχει ένα από τα δύο ή και τα δύο καβατζωμενα κάπου – μην με ρωτάτε γιατί.  Απλά έτσι κάνουν)
Σχίζουμε το ύφασμα σε λωρίδες πλάτους δυο δαχτύλων περίπου και εν συνεχεία τις βάφουμε με την προαναφερθείσα μέθοδο. Όταν στεγνώσει, με ένα ψαλίδι κάνουμε λοξά κοψίματα δεξιά – αριστερά στο 1/3 του πλάτους και μετά τρίβουμε και τσαλακώνουμε την λωρίδα μέχρι να μαλακώσει. Οι κλώστες της λινάτσας δημιουργούν το εφέ των ξερών χόρτων, της πευκοβελόνας, του μικρού κλαδιού, ακόμα και του ξερού θάμνου. Οι τσαλακωμένες και διαγώνια κομμένες λωρίδες όμως δημιουργούν το εφέ των φύλλων – μυτερών όπως τα πουρνάρια ή των απλών. Αυτά τα 2 υλικά αλληλοσυμπληρώνονται και κατά την ταπεινή μου άποψη είναι απαραίτητη.

Ωραία τα λες ρε μεγάλε αλλά τι χρώματα θα τα βάψουμε όλα αυτά;
Η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει στάνταρ χρώμα.   
Εξαρτάται από την περιοχή και την εποχή που παίζουμε. Σίγουρα θα υπάρχει γαιώδες (περίπου σαν της άμμου που είναι κοντά στο φυσικό χρώμα της λινάτσας) αλλά και καφέ σε δυο τόνους, σκούρο και κοκκινωπό (λογω του ελληνικού εδάφους).
Από εκεί κει περά γενικά μπορούμε να πούμε ότι για τους τελευταίους μήνες του  Χειμώνα και την Άνοιξη που στην ύπαιθρο τα αγριόχορτα  οργιάζουν μπορούμε να παίξουμε προσθέτοντας 2-3 και 4 αποχρώσεις πρασίνου ενώ καλοκαίρι και Φθινόπωρο στην στολή μας κυριαρχεί το...κίτρινο (όχι φωσφωριζε αλλά γαιώδες, απλά δείτε τι χρώμα έχουν τα ξερά χόρτα ή τα στάχυα). Το πράσινο είναι λίγο περίεργο. Επειδή δεν μπορείς να αντιγράψεις ακριβώς το πράσινο της βλάστησης που παρουσιάζει τεράστια ποικιλία, πρέπει να βρεις μια απόχρωση που να συγχέεται με το περιβάλλον. Προσωπικά για σκούρο πράσινο χρησιμοποιώ κάτι κοντά στο ΟD που είναι χρώμα – χαμαιλεων και συγχέεται με τις γύρω αποχρώσεις ενώ η σκιά το κάνει να μοιάζει ακόμα και καφέ.  Χρησιμοποιώντας ως βάση αυτό το χρώμα, του προσθέτω λευκό, μπεζ ή ανοιχτό καφέ για να πετυχω παρεμφερείς πρασινωπές αποχρώσεις.
Πάντως ένα λάθος που πολλοί κάνουν (και εγώ στις πρώτες προσπάθειες) είναι να φτιάχνουν  ghillie σε έντονο  πράσινο. Ξεχνάμε ότι: α) δεν βρισκόμαστε στις ζούγκλες της Ν.Α.  Ασίας καθώς και ότι β) τον συντριπτικά περισσότερο χρόνο είμαστε ξαπλωμένοι στο έδαφος, πάνω στο καφετί ή μπεζ χώμα και όχι όρθιοι να παριστάνουμε τον θάμνο. Ο όρθιος σναίπερ δεν μοιάζει με θάμνο αλλά με στόχο. 
Έτοιμες λοιπόν οι λινάτσες μας, έτοιμες οι λωρίδες υφάσματος, έτοιμο το δίχτυ - τα χέρια μας βέβαια μοιάζουν με χαλυβουργού από το τρίψιμο - και ξεκινάμε την πραγματικά διασκεδαστική (αστειεύομαι) δουλειά, δηλαδή την μετατροπή ενός σωρού υλικών στο μαγικό χιτώνα που ονειρευόμαστε ότι θα μας κάνει αόρατους.
Το δίχτυ μπορεί να «στηθεί» με αρκετούς τρόπους και είναι θέμα γούστου του καθενός.
1.   Ο κλασικός τρόπος, δηλαδή ράψιμο διχτύου στο πίσω και το μπρος μέρος καθώς και στα μανίκια μιας στολής ή μιας ολόσωμης φόρμας Αρματιστη / Πιλότου ή σε μια  εργατική που πουλανε στην Αθηνάς και μάλιστα με ενισχύσεις σε γόνατα και αγκώνες.
2.   Η υβριδική μέθοδος, δηλαδή ράψιμο διχτύου στο πίσω μέρος του παντελονιού μιας απλής στολής παραλλαγής και κάλυμμα του κορμού με κοντό – ριχτό - χιτώνα ghillie που φτάνει μέχρι τον πισινό μας. Εννοείτε ότι τα υλικά του χιτώνα κρέμονται ακόμα χαμηλότερα, τουλάχιστον μέχρι το πίσω μέρος των γονάτων
3.   «Ο Χιτων». Το δίχτυ που χρησιμοποιούμε καλύπτει σε ύψος ολόκληρο τον κορμό από το σβέρκο μέχρι τις γάμπες και σε πλάτος εκτείνεται από την άκρη του ενός χεριού μέχρι το άλλο. Το είδος αυτό δένεται στο μπροστινό μέρος καλύπτοντας ολόκληρο το πίσω μέρος του σώματος, μέρος του μπροστινού και φυσικά τα χέρια.
Τις τελευταίες μέρες ανακάλυψα κάποιες νέες και ριζοσπαστικές ιδέες σε ένα εξειδικευμένο site του εξωτερικού http://www.tacticalconcealment.com/   αλλά οι δυσκολία στην κατασκευή τους με τρομάζει, χωρίς να αναφέρω καν τις  τιμές που με έκαναν να βουρκώσω (καταραμένοι καπιταλιστές).

Τέλος πάντων κάθε ένα από τα είδη που προαναφέραμε έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του.
Η κλασική ολόσωμη στολή προσφέρει ολόπλευρη κάλυψη αλλά σε δεσμεύει ως προς την εποχή και την βλάστηση, μαζεύει κάθε χόρτο, χορταράκι, αγκάθι, κλαρί και κλαράκι που θα συναντήσεις, σε δυσκολεύει πολύ στο έρπην και δεν μπορεί να συνδυάστε με κανένα είδος εξάρτυσης, ούτε καν μιας απλής ζώνης για το παγούρι. Δεν συζητώ καν να προσπαθήσεις να την πλύνεις – και πιστέψτε με μετά από 4-5 παιχνίδια η στολή ΒΡΩΜΑΕΙ.
Η υβριδική στολή προσφέρει καλή κάλυψη και δυνατότητα να φορέσεις εξάρτηση ή ζώνη καθώς και ένα Camelback αλλά τα χέρια που κρατάνε το όπλο βγαίνουν εκτός της κάλυψης της στολής και ξεχωρίζουν. Επίσης το πρόβλημα με το πλύσιμο παραμένει σε ότι αφορά το παντελόνι.
Τέλος ο ολόσωμος χιτώνας προσφέρει καλή κάλυψη όταν ξαπλώνεις- με εξαίρεση πάλι τα χέρια- δεν σε περιορίζει ως προς την στολή ή την εξάρτηση που φοράς από μέσα, αλλά όταν κινείσαι είναι εξαιρετικά άβολη και εμποδίζει τις κινήσεις. 
Ο καθένας λοιπόν κάνει το κουμάντο του, ή ανακαλύπτει νέες λύσεις.
Τώρα λοιπόν που αποφασίσαμε τι θέλουμε, τι μας αρέσει και τι μας βολεύει, να δούμε πως βάζουμε τα υλικά στο δίχτυ. Για τις κλώστες η μέθοδος είναι το δέσιμο. Ο καθένας κάνει τους κόμπους της αρεσκείας του αρκεί να μην λύνονται όταν οι σπάγκοι θα πιάνονται σε θάμνους – και πιστέψτε με θα πιαστούν σε ΟΛΟΥΣ τους θάμνους της περιοχής που παίζετε. Παίρνουμε μικρά μάτσα με καμιά 10ριά κλωστές,  και τα δένουμε σε ακανόνιστα σημεία με ακανόνιστα μήκη. Τα μάτσα διαφορετικού χρώματος δεν τα βάζουμε ποτέ τακτικά πχ 2 καφέ, 1 μπεζ, 2 πράσινα και πάλι από την αρχή, αλλά τα σκορπίζουμε σε τυχαία σημεία. Ανάμεσα σε αναλογία 1 προς 10 βάζουμε και τις λωρίδες του υφάσματος.   Δεν ξεχνάμε ότι ταυτόχρονα με την στολή φτιάχνουμε με τα ιδία υλικά και αποχρώσεις ένα μικρότερο ghillie για κάλυμμα κεφαλης και ένα μακρόστενο που θα τυλιχτεί γύρω από το όπλο μας. Αν έχεις πραγματική υπομονή, οι μπάλες από κλωστές που θα προκύψουν όταν σχίζεις τα υφάσματα αλλά και τα υπολείμματα από το ξάκρισμα της λινάτσας μπορούν να μαζευτούν και να βαφτούν. Αυτές οι ακαθόριστες ως προς το σχήμα και την υφή μάζες που θα προκύψουν στην συνέχεια, όταν δεθούν πάνω στο δίχτυ δίνουν το εφέ του χορταριασμένου εδάφους και των βρύων.
Συνεχίζουμε έτσι για πολλές ατέλειωτες και βαρετές ώρες και ξαφνικά ενώ δένουμε αφηρημένα τον εκατομμυριοστό κόμπο βλέπουμε ότι ο σωρός από υλικά που είχαμε μπροστά μας μοιάζει ξαφνικά έτσι:
http://www.wired.com/images_blogs/dangerroom/2011/08/ORD_L115A3_and_Sniper_Ghillie_lg.jpg
Συγχαρητήρια 



Υ.Γ. 1 Για να στηρίζεται η φυσική βλάστηση πάνω στο ghillie  καλό είναι να δέσεις σε διάφορα σημεία χοντρά λάστιχα που πουλάνε σε μαγαζιά με χαρτικά και ειδή συσκευασίας.   

Υ.Γ. 2 Αν μεσα στο κειμενο υπάρχει κατι που δεν καταλαβαινετε ή κατι που απαιτεί διευκρίνηση, μετά χαρας να απαντησω με ΠΜ.

 

[tristan]

Aπο τα καλυτερα ποστ για τα σναιπερακια   

[Grey Fox]

Αν και μου αρεσει η ειδικοτητα του sniper δεν εχω κατσει να ασχοληθω ποτε και ουτε προκειται.Παρα αυτα ομως συγχαρητηρια για το ποσταρισμα σου που ειναι τοσο αναλυτικο, βημα βημα, κατατοπιστικο και χρησιμο σε πολλα παιδια που θα ηθελαν να ασχοληθουν!
keep up the excellent job!!!!!

[queef]

Αντί για λινάτσα δοκιμάστε και σχοινί Μανίλλας

ΥΓ.Καλό θα ήταν να μην μπει σε όλο το σώμα δίχτυ και υλικό,sniper είσαι όχι ο Τσουμπάκα Αφ'ενός στην πρώτη έρπηση θα το πάρεις στα χέρια,αφετέρου θα πιάνεται παντού και θα δυσκολεύει την κίνηση..

[paliou]

Δοκιμασα (αναμεσα σε αλλα) το σχοινι Μανίλας αλλα το αποτελεσμα οπτικα δεν με ικανοποιησε ενω η ποσοτητα που χρειαζεται για ενα μεγαλο χιτωνιο, εκτοξευε το κοστος. Φυσικα δεν υπαρχουν απόλυτοι κανονες και θεσφατα στην κατασκευη του ghillie και ο καθενας ικανοποιειται με διαφορετικα αποτελεσματα και υλικα.
Συμφωνω απολυτα οτι το μπροστινο μερος του σωματος και των ποδιων πρεπει να μενει χωρις κανενα υλικο. Μαλιστα αρκετοι - μεταξυ αυτων και εγω - ραβουν στο μπροστικο μερος της στολης τους χοντρο υφασμα σε γηινα χρωματα, που προσφερει αντοχη στο τριψιμο οταν σερνεσαι, αλλα και καποια - σχετικη - προστασια απο αγκαθια και μυτερες πετρες. Το εχω δοκιμασει και οντως αλλαζει τελειως την αισθηση οταν παριστανεις το σκουλικι.  Προσωπικα εχοντας κανει μια σειρα απο πειραματα κατεληξα σε μια περιεργη επιλογη.
Τεντοπανο.
Απιστευτα ανθεκτικο, αδιαβροχοποιημενο, κατασκευασμενο να αντεχει χιλιαδες κυκλους βρεξιματος - στεγνωματος χωρις να χανει αντοχη και χρωματα και το βασικοτερο το βρισκεις παντου σε μεγαλη ποικιλια αποχρωσεων σε φυσιολογικη τιμη.

[Demon]

Μάλλον εννοείς κάτι τέτοιο εεεε? remali που είσαι ρεεεεεε? πες στα παιδια τι τραβηξες μες το κρυο να μας βρεις!! χαχαχαχα




Πολύ καλό τοπικ φίλε μου!!! μου θύμισες όλη τη δουλειά, τα μπινελίκια, τα νεύρα, αλλά και την ικανοποίηση που ένιωσα στο τέλος από όοοοοολη αυτή τη δουλειά και το παίδεμα που έριξα!!!